ตอนที่ 257 โรงเรียนหยุดเรียนแล้ว! ในที่สุดฉันก็เป็นอิสระเสียที

ตอนที่ 257 โรงเรียนหยุดเรียนแล้ว! ในที่สุดฉันก็เป็นอิสระเสียที

ปลายเดือนสิงหาคมในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ อากาศร้อนยังไม่จางหาย แต่ช่วงกลางวันก็สั้นลงเล็กน้อยแล้ว หลินจือเซี่ยพิงอยู่ข้างหน้าต่าง มือถือชามน้ำถั่วเขียว มองใบต้นห้วยในลานบ้านที่ถูกลมพัดจนเกิดเสียงซู่ซ่า เธอยื่นใบลาออกไปได้สามวันแล้ว ทางคณะศิลปะทหารเองก็ช่างว่องไว อนุมัติให้ในวันนั้นเลย คงรู้สึกว่า “ตุ๊กตากระเบื้อง” อย่างเธอไม่เหมาะกับงานร้องรำทำเพลงจริง ๆ

ถ้าอย่างนั้น ตำแหน่งที่เกินความจำเป็นก็ยกเลิกได้ทุกเมื่อสินะ คุณปู่คะ หน้าตาของคุณปู่ก็มีแค่นี้เอง

งานนั้นเดิมทีก็เป็นเพราะคุณปู่ออกหน้า จัดหาให้เธอไว้ฆ่าเวลา ตอนนี้ลาออกก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่เปิดโอกาสให้ใครหยิบเรื่องนี้มาเล่นงาน