กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 237 นับฉันด้วยได้ไหม
ไฟถนนในชุมชนบ้านพักครอบครัวทหารทยอยสว่างขึ้นทีละดวง ทั้งสองคนเดินเอื่อย ๆ ไปตามถนนสายหลักของชุมชนบ้านพักครอบครัว กลิ่นดอกไม้ไม่ทราบชนิดลอยมากับสายลมยามค่ำคืนปะทะร่างกาย ให้ความรู้สึกเย็นสบายจนอยากถอนหายใจ
หลินจือเซี่ยเอียงศีรษะ นิ้วมือจิ้มข้อศอกของคนข้างกายเป็นพัก ๆ “สามี นายว่าแม่ของนายกับอาเล็กของฉันวันนี้ไปไหนกันแน่ ออกไปทั้งวันแล้ว จนป่านนี้ยังไม่เห็นเงาเลย นัดเดตกันจะนัดนานขนาดนี้เลยเหรอ หรือว่า—”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนลดเสียงลงพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็ก ๆ “หรือว่าทนความรู้สึกไม่ไหว เลยไปเรือนรับรองกันแล้ว?”
ฝีเท้าของเผิงจ้านชิงชะงัก เขาเอียงศีรษะมองเธอแวบหนึ่ง “เซี่ยเซี่ย อย่าพูดมั่ว”