กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 212 ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย รื้อทิ้งซะ
อีกด้านหนึ่ง มิติห้องสมุด
ทันทีที่ซ่งเป่าจูวาบเข้ามา ฉีจาวรุ่ยก็กระเด้งตัวลุกจากเตียง บาดแผลบนแผ่นหลังถูกดึงจนเขาขมวดคิ้ว เขาไม่สนใจความเจ็บ รีบเดินออกจากห้องพัก ก่อนจะมองเธอขึ้น ๆ ลง ๆ แล้วถามว่า “ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น?”
ซ่งเป่าจูไม่ตอบ เดินตรงไปนั่งลงที่โต๊ะหนังสือในห้องพัก เปิดฝากล่องเวชภัณฑ์ เตรียมฆ่าเชื้อรอยถลอกบนมือ
“เธอบาดเจ็บเหรอ?”
“อืม แผลเล็กน้อย”
ทว่าข้อมือของเธอกลับถูกคว้าไว้ ไม่รู้ว่าฉีจาวรุ่ยมาอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไร เสื้อที่เขาสวมเป็นเสื้อเชิ้ตซึ่งซ่งเป่าจูตัดให้ลูกชายยามว่าง ทั้งสองคนมีรูปร่างใกล้เคียงกัน ฉีจาวรุ่ยสวมแล้วพอดีอย่างยิ่ง