กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 208 พวกเรา…ยังมีชีวิตอยู่
ซ่งเป่าจูได้ยินเสียงหัวใจของเขา ตึกตัก ตึกตัก ทั้งถี่และหนักหน่วง ราวกับมีใครกำลังเหวี่ยงค้อนทุบกำแพงอยู่ในช่องอก จนแก้วหูของเธอชาวาบ
เธอไม่รู้ว่าควรตอบประโยคนี้อย่างไร
ครึ่งชีวิตที่ผ่านมา เธอใช้เวลาอยู่ท่ามกลางกองหนังสือ ไม่เคยเรียนรู้วิธีตอบคำพูดแบบนี้ เงามืดจากครอบครัวเดิมติดตามเธอมานานกว่าสามสิบปีแล้ว และเธอก็ขีดเรื่อง “การถูกรัก” ออกจากรายการชีวิตไปนานแล้ว
ชาตินี้ยังใช้ชีวิตได้ไม่กระจ่างเลย แล้วชาติหน้าจะให้แต่งงานกับเขาเนี่ยนะ ล้อเล่นหรือไง
เธอตอบเขาอยู่ในใจอย่างเงียบ ๆ ว่า “ขอโทษ ฉันรับปากคุณไม่ได้”
—จากนั้นมือของเธอก็โอบรัดเอวของเขาแน่นขึ้นอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง