กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 174 เดือนเมษายน ปี 1967
ออกจากสถานีรถไฟมาก็เห็นป้ายรถเมล์อยู่ไม่ไกล แต่รถที่มุ่งหน้าไปยังท่าอากาศยานจิงซื่อมีรอบน้อยมากและเว้นช่วงห่างกันนาน ทว่าพวกเขากลับมาถูกจังหวะพอดี รถเมล์สีเขียวหม่นคันหนึ่งกำลังค่อย ๆ แล่นเข้าจอด ประตูเปิดออกพร้อมเสียง “ฟู่”
เผิงจ้านชิงก้าวขึ้นรถ เลือกที่นั่งริมหน้าต่างแล้วนั่งลง ภายในรถมีคนนั่งอยู่ประปรายเพียงห้าหกคน แสงอาทิตย์ส่องเฉียงผ่านหน้าต่างกระทบใบหน้าของเขา เปลือกตาของเขาปรือเล็กน้อย ความหงุดหงิดที่สุมอยู่ในอกค่อย ๆ สงบลง
เขาเป็นห่วงมากว่าภรรยาสาวจะโกรธ เพราะเธอไม่ได้พูดกับเขาในหัวมาหนึ่งชั่วโมงแล้ว
รถออกตัว รถเมล์โคลงเคลงแล่นผ่านตรอกซอกซอยสีเทาหม่นของจิงซื่อ
“นี่คือเมืองหลวงจริง ๆ ด้วย เหมือนในรูปถ่ายเก่าไม่มีผิด” หลินจือเซี่ยกับซ่งเป่าจูชื่นชมทิวทัศน์ระหว่างทาง พลางอดทอดถอนใจไม่ได้