ตอนที่ 170 พอแล้ว ๆ ยิ่งพูดยิ่งเหลวไหล

ตอนที่ 170 พอแล้ว ๆ ยิ่งพูดยิ่งเหลวไหล

บนโต๊ะอาหารมีเกี๊ยวน้ำสามชาม ส่วนตรงหน้าเผิงจ้านชิงเป็นกะละมังเคลือบ ไม่อย่างนั้นคงกินไม่อิ่ม

“จ้านชิง” ซ่งเป่าจูคีบเกี๊ยวน้ำขึ้นมาเป่า “ลานบ้านใหม่ที่กองทัพจัดสรรให้แม่อยู่ค่อนข้างไกล อยู่ด้านในสุดของชุมชนครอบครัวคนงาน ไม่มีน้ำประปา แถมยังอยู่ไกลจากจุดตักน้ำ จะไปโรงอาบน้ำแต่ละครั้งต้องเดินตั้งสามสิบนาที”

เผิงจ้านชิงไม่ได้ตอบ คิ้วขมวดเข้าหากัน เขาไม่ได้กำลังคิดเรื่องน้ำ แต่กำลังอยากถามว่า แม่ไม่ได้มีมิติหรือ น้ำดื่มน้ำอาบก็ไม่เห็นต้องใช้น้ำข้างนอกเลย

แต่พอคิดอีกที การพึ่งพามิติมากเกินไปก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีจริง ๆ ภรรยาสาวของเขาเองก็ไม่ได้พึ่งพามิติในสถานการณ์ทั่วไป เรื่องส่วนใหญ่ล้วนลงมือทำด้วยตัวเอง อย่างมากก็ใช้มิติเป็นตู้เย็นเท่านั้น

“เอ่อ แม่” เขาวางตะเกียบลง “ไม่อย่างนั้นแม่ย้ายมาอยู่กับพวกเราดีไหม”