กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 165 หมอบอกว่าฉันสมองกระทบกระเทือนระดับสี่ ต้องพักฟื้นอย่างสงบ
เฉินจาวตี้คลานเข่ามาข้างหน้าสองก้าว มือยื่นออกไปแล้ว เตรียมจะกอดต้นขาของหลินจือเซี่ยแล้ว “ร้องทุกข์อย่างแม่นยำ”
แต่พอเงยหน้าขึ้น——เอ๊ะ? คนหายไปไหนแล้ว?
เมื่อครู่หลินจือเซี่ยยังนั่งตากแดดอยู่บนเก้าอี้โยก ตอนนี้กลับ “เลื่อนตำแหน่ง” ไปไกลหนึ่งเมตรอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง ทั้งยังพยุงตัวลุกขึ้นโดยจับเก้าอี้โยกไว้ พลางมองเธอด้วยสีหน้าไร้เดียงสา
พี่สะใภ้กับป้าหลายคนที่ตามมาดูเรื่องสนุกต่างมองหน้ากัน ก่อนจะกระซิบกระซาบว่า “เฉินจาวตี้ที่เพิ่งมาใหม่นี่ใจกล้าเกินไปแล้ว กล้าคุกเข่าต่อหน้าภรรยาตระกูลเผิงเลยเหรอ? สงสัยเธอคงไม่รู้ว่าคำว่า ‘ตาย’ เขียนยังไง”
ทางฝั่งอาคารพักอาศัยทางเดินรวม พี่สะใภ้หลายคนยืนชะเง้อคอมองอยู่ตรงประตู แม้แต่เมล็ดฟักทองในมือก็ไม่มีเวลาจะแทะ
“นี่ พวกเธอว่า พี่สะใภ้เฉินจะขอได้งานไหม?”
“ใครจะรู้ล่ะ? แต่ครอบครัวเธอลำบากจริง ๆ มีลูกสามคน คนเล็กเพิ่งหกเดือนเอง”