ตอนที่ 151 ฉันเป็นคน ไม่ใช่อสุรกายจริง ๆ

ตอนที่ 151 ฉันเป็นคน ไม่ใช่อสุรกายจริง ๆ

ในกระจกมองหลัง แสงไฟจากอาคารผู้ป่วยค่อย ๆ ห่างออกไป หลินจือเซี่ยขดตัวอยู่บนเบาะ มองดูแสงไฟริมถนนที่ถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็วผ่านหน้าต่างรถ มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น

แอบออกมาตอนกลางดึกแบบนี้ รู้สึกตื่นเต้นสุด ๆ

เผิงจ้านชิง: เราไม่ได้แอบหนีออกมา เราบอกกล่าวกับคนที่จุดพยาบาลก่อนแล้วถึงออกมา

ระหว่างทาง เผิงจ้านชิงขับรถได้ทั้งเร็วและมั่นคง เขาไม่รู้เลยว่าอาการป่วยทั้งหมดของหลินจือเซี่ยหายดีแล้ว รถแล่นมาประมาณสิบห้านาที จนห่างจากเขตทหารหนึ่งกิโลเมตร

เขาหาช่วงถนนที่เงียบสงัดแล้วจอดชิดข้างทาง รอบด้านมืดสนิท มีแสงไฟประปรายอยู่ไกล ๆ และไกลออกไปกว่านั้นคือเงาภูเขาดำทะมึน