ตอนที่ 150 แม่เคยดูเรื่อง “โทรศัพท์มหัศจรรย์” ใช่ไหม

ตอนที่ 150 แม่เคยดูเรื่อง “โทรศัพท์มหัศจรรย์” ใช่ไหม

ซ่งเป่าจูยืนกอดอกอยู่ด้านข้างมาตลอด บนใบหน้าแทบไม่มีสีหน้าอะไร ทว่าในใจกลับเปรี้ยวจนแทบเดือดปุด ๆ ทำไมมิติของเธอถึงเป็นได้แค่ของประดับกัน? สิบหกปีแล้ว มิติห่วย ๆ ของเธอนอกจากใช้เก็บไม้กับผลิตภัณฑ์กระดาษ ก็ไม่มีประโยชน์อะไรสักอย่าง ห้องเดียวที่พอใช้เป็นคลังเก็บของได้ก็คือห้องพักผ่อน ซึ่งยัดผักผลไม้ได้อย่างยากลำบากเท่านั้น พอเอาไปเทียบกับคฤหาสน์หรูของลูกสะใภ้ที่มีทั้งภูเขาเขียวสายน้ำใส แถมยังปรับอัตราการไหลของเวลาได้ มิติของเธอก็แทบจะเป็น...

ช่างเถอะ อย่างไรนี่ก็คือนิ้วทองคำของตัวเอง จะดูถูกมากเกินไปก็ไม่ได้

เธอแค่นเสียงเย็นชา “พอได้แล้ว รู้แล้วว่าพวกเธอรักกันดี หลินจือเซี่ย เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าเข้ามาทำอะไร? ตัวสกปรกจะตาย กลิ่นก็เหม็นจะตาย”