ตอนที่ 147 เอิกเกริกขนาดนี้ ฉันสร้างความดีความชอบหรือทำผิดกันแน่

ตอนที่ 147 เอิกเกริกขนาดนี้ ฉันสร้างความดีความชอบหรือทำผิดกันแน่

ห้องโถงโรงพยาบาลพลันวุ่นวายราวกับหม้อโจ๊กเดือด พยาบาลที่เดินผ่านมาวิ่งเข้ามาดู พอเห็นสถานการณ์ก็รีบหมุนตัววิ่งไปทางห้องฉุกเฉิน พลางตะโกนไปด้วยว่า “เอาเตียงเข็นมาเร็ว! มีคนเป็นลม!”

เผิงจ้านชิงช้อนตัวเธอขึ้นมาในอ้อมแขน แล้วก้าวยาว ๆ ไปทางห้องฉุกเฉิน ร่างในอ้อมแขนเบาหวิวจนแทบไม่มีน้ำหนัก ศีรษะของเธอพิงตกอยู่บนอกเขา ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบสัมผัสไม่ได้ เขาก้มลงเหลือบมองรอยเขียวช้ำบนหน้าผากเธอ ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง

ฉีซือซือวิ่งตามหลังมาอย่างทุลักทุเล น้ำตาไหลพรั่งพรูไม่ขาดสาย เธอร้องไห้พลางตะโกนว่า “พี่สาว เมื่อกี้พี่ยังดี ๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงเป็นลมไปได้… ฮือ ๆ แล้วฉันจะอธิบายกับคุณปู่คุณย่ายังไง…”