กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 146 จะเด็กอะไรนักหนา ตอนฉันอายุเท่าเธอ ลูกวิ่งได้แล้ว
หลินจือเซี่ยเอนพิงเบาะที่นั่งข้างคนขับ แหงนศีรษะไปด้านหลัง หางตาเหลือบเห็นแนวกรามของเผิงจ้านชิงที่เกร็งแน่น หัวใจของเธออ่อนยวบลง จึงยกมือโบกไปมา น้ำเสียงยังคงนุ่มนิ่ม แต่จงใจเติมรอยยิ้มลงไป “โธ่ พวกเธออย่าทำเหมือนฉันกำลังจะไม่ไหวสิ ฉันไม่เป็นไร สบายดีมาก! แค่หัวโขกเท่านั้นเอง ฉันเคยฝึกวรยุทธ์กายาหัวเหล็กมาแล้วนะ ตอนเด็ก ๆ เวลาเล่นกับ—พี่ชายข้างบ้าน ฉันยังเคยโขกเข้ากับวงกบประตูเลย ยังไม่เป็นอะไรสักนิด ไม่ต้องห่วง”
เธอพูดอย่างออกรสออกชาติ ทำราวกับเป็นเรื่องจริงเสียอย่างนั้น แม้แต่ฉีซือซือยังถูกเธอทำให้หัวเราะทั้งน้ำตา