กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 115 ในเมื่อเธอยังจะมาอีก ฉันก็ได้แต่ยอมเสี่ยงเป็นเพื่อนสุภาพบุรุษ
ประตูชุมชนปิดลงด้านหลัง ลมหนาวพัดผ่านแก้ม หลินจือเซี่ยจึงหดใบหน้าเข้าไปในผ้าพันคอ เผิงจ้านชิงยกมือช่วยดึงผ้าพันคอขึ้นให้เธอ แล้วดึงหมวกลงอีกหน่อย จนเหลือเพียงดวงตาสองข้างที่โผล่ออกมา
“มีฉันอยู่ เธอไม่ล้มหรอก”
ว้าว——ซึ้งจัง สามีที่รักของฉันชักจะเก่งเรื่องจีบคนขึ้นทุกวัน ในเมื่อเขารู้ความลับของฉันแล้ว ฉันจะยังปิดบังไปทำไมอีก?
การปิดบังซ่อนเร้นมันเหนื่อยจะตาย แถมยังเปลืองสมองอีก ทุกครั้งที่แกล้งทำเป็นหาผักผลไม้กับเนื้อสัตว์มาจากข้างนอก ก็ต้องคอยกุเรื่องโกหกสารพัด
คิกคิก งั้นเปิดไพ่กันไปเลย
ระหว่างทางกลับชุมชนบ้านพักครอบครัว หลินจือเซี่ยก็ชะลอฝีเท้าลงกะทันหัน
เธอปล่อยมือเผิงจ้านชิง เดินอ้อมไปหยุดตรงหน้าเขา เงยหน้าขึ้นแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “สามี คุณ...มีอะไรอยากถามฉันไหม?”