กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 107 ควรแยกย้ายกลับไปอยู่ที่ของตัวเองตั้งนานแล้ว
ฉีซือซือรีบคว้าแขนเธอแล้วออดอ้อนทันที “พี่ลูกพี่ลูกพี่ ฉันชมว่าพี่สายตาดีต่างหาก! พี่ห้ามหึงนะ!”
“เธอนี่จริง ๆ เลย——” หลินจือเซี่ยจิ้มหน้าผากเธอ “ระวังปากจะพาซวย”
——คำพูดนี้ไม่ได้หลุดออกจากปากเธออย่างส่ง ๆ
ในฐานะคนที่ทะลุเข้ามาในนิยาย เธอรู้ดีว่าประวัติศาสตร์สิบปีแห่งเลือดและน้ำตานั้นทรมานเพียงใด ลองดูแม่สามีสุดที่รักของเธอสิ ถึงกับหวาดกลัวจนเริ่มปูทางล่วงหน้าหลายสิบปี เพียงเพราะกลัวเรื่องที่เคยไปศึกษาต่างประเทศตอนสาว ๆ จะถูกขุดขึ้นมาสะสาง
ฉีซือซือแลบลิ้นแล้วปล่อยแขนเธอ จากนั้นหันไปเร่งกู้หนิง “แล้วต่อจากนั้นล่ะ แล้วต่อจากนั้นล่ะ?”