กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 20 กดตัวเอง
ใบหน้าของหลินจือเซี่ยแดงก่ำไปถึงใบหู หนังสือในมือแทบหลุดร่วง
เธอยืนนิ่งอยู่ข้างก้อนหินใหญ่ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทว่าในใจกำลังตะโกนอย่างบ้าคลั่ง ไม่จริงน่า ไม่จริงน่า! กลางวันแสก ๆ ฟ้าใสแบบนี้ ยังมีคนกล้าทำเรื่องชั่วช้ากันอีกหรือ?
ชีเป่า: 【เซี่ยเซี่ย เปลี่ยนที่อ่านหนังสือดีไหม?】
【ไม่เปลี่ยน!】 หลินจือเซี่ยตอบกลับในใจ พร้อมกับตั้งใจฟังเต็มที่
ข่าวนี้เด็ดเกินไปแล้ว น่าตื่นเต้นสุด ๆ!
เสียงความเคลื่อนไหวด้านหลังก้อนหินใหญ่ยังคงดังต่อเนื่อง เสียงผู้ชายเจือความภาคภูมิใจอยู่หลายส่วน “เสี่ยวเจวียน ผิวเธอดีจริง ๆ ทั้งขาวทั้งเนียนนุ่ม ดีกว่ายัยเมียหน้าซีดที่บ้านฉันตั้งเยอะ เธอไม่รู้หรอก ตั้งแต่ยัยนั่นคลอดลูก ตรงนั้นของหล่อนก็…”
“พี่ซวี่ อายคนจะตายอยู่แล้ว” เสียงผู้หญิงอ่อนหวานนุ่มนวล แฝงแววตำหนิอย่างมีจริต “คำพูดพวกนี้ พี่กล้าพูดต่อหน้าพี่สะใภ้ไหม?”
“ถึงพี่จะพูด ยัยเมียหน้าซีดนั่นก็ไม่กล้าหือกับพี่หรอก” น้ำเสียงของหลิ่วซวี่เต็มไปด้วยความไม่แยแส
เสียงเคลื่อนไหวดังขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าของหลินจือเซี่ยก็แดงขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน