ตอนที่ 216 วิถีการต้อนรับแขกบนเรือไร้มาตุภูมิ

ตอนที่ 216 วิถีการต้อนรับแขกบนเรือไร้มาตุภูมิ

ผิวน้ำทะเลสงบนิ่ง สายลมพัดเย็นสบาย คลื่นลูกเล็กซัดสาดอ้อยอิ่ง แสงแดดไม่ได้เจิดจ้าจนเกินไป หากไม่ล่วงรู้ว่าภายใต้ทะเลลึกนั้นมีความน่าสะพรึงกลัวอันยิ่งใหญ่ซุกซ่อนอยู่ ทัศนียภาพนี้คงเรียกได้ว่าความงดงามอันน่ารื่นรมย์

ราวกับว่าฝันร้ายอันน่าสยดสยองเมื่อไม่นานมานี้ ที่ทั้งนครรัฐถูกดึงลงสู่วาระสุดท้ายและแผดเผาอยู่ท่ามกลางกองเพลิง ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

บนระเบียงยกสูงท้ายเรือไร้มาตุภูมิ พังงาเรือสีดำทะมึนกำลังหมุนเปลี่ยนทิศทางได้เองโดยไร้คนควบคุม ใบเรือที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลก็กำลังปรับตำแหน่งอย่างเชื่องช้า

นีน่านั่งอยู่บนดาดฟ้าเรือตรงขอบระเบียงยกสูง ท่อนบนฟุบพาดกับขอบราวระเบียง ปล่อยขาทั้งสองข้างห้อยออกไปด้านนอกและแกว่งไกวเบาๆ ส่วนดันแคนนั่งอยู่บนถังไม้ใบใหญ่ข้างกายเธอ

"ความรู้สึกนี้มันแปลกมาก ฉันรู้ว่าคุณคือคุณอาดันแคนของฉัน ฉันรู้ว่าคุณคือคนที่สามารถพึ่งพาและไว้วางใจได้ แต่ในขณะเดียวกัน 'ความจริง' อีกเรื่องหนึ่งก็ปรากฏชัดเจนเช่นกัน..."

เธอคล้ายกับกำลังพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงแผ่วเบาและเชื่องช้า