ตอนที่ 32 อาหารเช้าบนเรือไร้มาตุภูมิ

ตอนที่ 32 อาหารเช้าบนเรือไร้มาตุภูมิ

ความมืดมิดยามราตรีจางหาย รอยแผลเป็นสีซีดที่พาดผ่านทั่วท้องฟ้าก็ค่อยๆ เลือนรางตามไปด้วย ดันแคนยืนอยู่บนดาดฟ้าท้ายเรือพลางแหงนหน้ามองท้องฟ้า โดยไม่ยอมพลาดรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในช่วงเวลาผลัดเปลี่ยนระหว่างกลางวันและกลางคืนเลยแม้แต่น้อย

เขาเห็นรอยแผลเป็นนั้นค่อยๆ โปร่งใสและดูไร้ตัวตนราวกับความฝันที่กำลังตื่นขึ้น หมอกแสงสีเทาขาวที่กระจายอยู่รอบๆ กลืนเข้ากับท้องฟ้าเป็นอันดับแรก ตามด้วยตัวของรอยแผลเป็นเอง และตลอดกระบวนการทั้งหมดนี้ตำแหน่งของ "รอยแผลเป็น" นั้นไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

ดันแคนกะพริบตา ในใจเกิดข้อสันนิษฐานเพิ่มเติมขึ้นมาร่องรอยบนท้องฟ้านั้นไม่ได้เปลี่ยนตำแหน่ง นี่หมายความว่ามันไม่ใช่โครงสร้างทางดาราศาสตร์อันห่างไกลใช่หรือไม่ หรือมันเป็นเพียงภาพลวงตาบางอย่างที่ "ประทับ" อยู่บนฉากหลังของชั้นบรรยากาศซึ่งจะเคลื่อนที่ไปพร้อมกับมหาสมุทรไร้ขอบเขต