ตอนที่ 25 การสื่อสารที่ยากลำบาก

ตอนที่ 25 การสื่อสารที่ยากลำบาก

เจ้านกพิราบเอียงคอ ดูเหมือนจะรู้สึกว่าดันแคนได้ยินไม่ชัด จึงรีบพูดซ้ำอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม "อ้ายอี!"

ในที่สุดดันแคนก็เข้าใจว่านกตัวนี้หมายถึงอะไร "แกหมายความว่า แกชื่ออ้ายอีงั้นเหรอ?"

เจ้านกพิราบพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ เดินเตาะแตะไปมาบนโต๊ะทำงาน "กุ๊ก กุ๊ก!"

ดันแคนอดไม่ได้ที่จะนวดหัวคิ้วตัวเอง เขารู้สึกเสมอว่าการสื่อสารกับนกตัวนี้มันแปลกประหลาดยิ่งกว่าการคุยกับหัวแพะเสียอีก และความแปลกประหลาดที่ว่าก็มาจากสไตล์การพูดอันยากจะคาดเดาของมันนี่แหละ "แกรู้ไหมว่าตัวเองเกิดมาได้ยังไง? หรือว่า... แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

เจ้านกพิราบทำท่าครุ่นคิด ดวงตาทั้งสองข้างเหม่อลอยมองไปคนละทิศละทางพร้อมกัน "อุ๊ย หน้าเว็บหายไปแล้ว ลองรีเฟรชดูหน่อยไหม?"

ดันแคน "..."

เขาพบว่าตัวเองไม่สามารถทำความเข้าใจได้เลยว่าในหัวของนกตัวนี้กำลังคิดอะไรอยู่ แถมยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าประโยคที่จู่ๆ มันก็โพล่งออกมานั้นเกี่ยวข้องกับหัวข้อที่กำลังคุยกันอยู่หรือเปล่า