กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 222 เพลง ‘ใต้ทะเล’ เวอร์ชันที่หนึ่ง ความสิ้นหวังขั้นสุด
เมื่อเห็นหานเฟิงและคณะจากไป ฉินเซียวอวิ๋นก็เผยสีหน้ารู้สึกผิดออกมาทันที
“ขอโทษด้วยนะอาจารย์ เป็นเพราะผมใจร้อนเกินไป ผม...”
เมื่อได้ยินดังนั้น ซูเฉินกลับหัวเราะพร้อมกับตบไหล่ฉินเซียวอวิ๋นเบา ๆ
“เรื่องนี้เธอทำไม่ผิดหรอก เจอกับคนประเภทที่หยิ่งผยองแบบนั้น เราควรจะหยิ่งผยองให้ยิ่งกว่าเขาถึงจะถูก จำไว้ว่าเราไม่หาเรื่องใครก่อน แต่เราก็ไม่กลัวเรื่องเหมือนกัน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉินเซียวอวิ๋นที่เดิมทีคอตกอยู่ก็กลับมาฮึกเหิมอีกครั้งในทันที เขากอดอกพลางกล่าวว่า “เฮะ ๆ อาจารย์รู้ใจผมที่สุด ชีวิตนี้ผมเกลียดที่สุดก็คือพวกที่ถือดีว่าตัวเองมีฝีมือหน่อยแล้วทำตัวไม่เห็นหัวใครนี่แหละ”
“อะแฮ่ม ขอแก้ความเข้าใจหน่อย”