Chapter 0216

ตอนที่ 216 เขาคือดวงดาวบนฟากฟ้า

คำพูดของหลี่จวิ้นเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดที่ปลุกดึงทุกคนซึ่งกำลังดื่มด่ำและชื่นชมบทกวีของซูเฉินให้กลับมาสู่โลกแห่งความจริงในทันที

ในช่วงเวลานั้น ทั่วทั้งเวทีเงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตก

ทุกคนต่างใช้สายตาแปลกประหลาดมองไปยังหลี่จวิ้น ราวกับจะบอกว่าคนผู้นี้คือตัวตลกตัวหนึ่ง

เมื่อเผชิญกับสายตาของผู้คน ใบหน้าของหลี่จวิ้นก็มืดมนดั่งน้ำนิ่ง เขารู้ดีว่าวันนี้หน้าตาของเขาคงไม่เหลือให้รักษาแล้ว

ทว่าเขาจะยอมอดทนได้อย่างไร ยิ่งเป็นการปราชัยให้กับคนนอกวงการที่เป็นเพียงมือสมัครเล่น ทั้งยังแพ้ต่อหน้าคนรักของตัวเองอีก เขาจะทนได้อย่างไรกัน?

ดังนั้น หลังจากปรับอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง หลี่จวิ้นก็กล่าวต่อว่า “ซูเฉิน ฉันยอมรับว่านายมีพรสวรรค์อยู่บ้าง เรื่องการแต่งกวีฉันสู้เธอไม่ได้จริง ๆ”