กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 215 การประพันธ์บทกวี
เมื่อเห็นซูเฉินขึ้นไปบนเวที สายตาของทุกคนในงานต่างก็จับจ้องไปที่เขา
พวกเขาอยากเห็นนักว่า ชายหนุ่มที่หวังปั๋วเหวินหมายตานี้มีดีอะไรนักหนา
“หึหึ นายรนหาที่เองนะ”
หลี่จวิ้นแค่นหัวเราะแล้วป้องมือคารวะหวังปั๋วเหวิน
“ท่านหวัง ผมอยากท้าคนผู้นี้ประลองกันหน่อย รบกวนท่านช่วยเป็นกรรมการให้ทีครับ”
ได้ยินเช่นนั้น หวังปั๋วเหวินก็พ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างเย็นชา เห็นได้ชัดว่าคำพูดของหลี่จวิ้นก่อนหน้านี้ทำเขาไม่พอใจพอสมควร
“เจ้าหนูตระกูลหลี่ ใครบ้างไม่รู้ว่าเธอมีพรสวรรค์ด้านการแต่งกลอนและวาดภาพ แล้วสหายน้อยซูเฉินก็ไม่ใช่คนในแวดวงของเรา เธอทำแบบนี้มันรังแกกันชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง”