กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 161 การโทรของหวังเชาเจี๋ย
“สุดยอด!”
หลังจากดึงสติกลับมาจากบทเพลง สือป่าตาวก็ชูนิ้วโป้งให้ซูเฉินโดยไม่มีคำพูดใดเพิ่ม ดวงตาที่แดงก่ำบ่งบอกทุกอย่างได้เป็นอย่างดี
“ฉันบอกแล้วไง ว่าอย่างน้อยพวกเราก็เป็นคนมีวัฒนธรรม ช่วยอย่ารุนแรงแบบนี้ได้ไหม”
ซูเฉินโบกมือด้วยหน้าตาที่เต็มไปด้วยเส้นดำ พร้อมถามแกล้งทำเป็นไม่รู้ว่า “เป็นไง มื้อนี้เลี้ยงไม่เสียเปล่าใช่ไหมล่ะ?”
เมื่อได้ยินดังนั้น สือป่าตาวก็ดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดหน้า จากนั้นสีหน้าที่เศร้าโศกก็เปลี่ยนเป็นตื่นเต้น เขาพรวดพราดลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าซูเฉิน แล้วยื่นมือไปตบไหล่อีกฝ่ายอย่างแรงหลายครั้ง