กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 93 กาลเวลา
“ดีมาก เร้าใจจริง ๆ แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าการแสดง”
“วิทยาลัยศิลปะคุนอี้ทำได้ดีมาก!”
ด้านล่างเวที เหล่านักศึกษาจากวิทยาลัยศิลปะคุนอี้ต่างลุกขึ้นยืนแล้วส่งเสียงโห่ร้องและกรีดร้องออกมาไม่ขาดสาย ท่าทางที่ดูลำพองใจนั้นเหมือนกับโจวเฉิงเทาไม่มีผิด
ในขณะเดียวกัน บนเวทีประธาน โจวเฉิงเทาก็ลุกขึ้นยืนแล้วกรีดร้องพร้อมกับปรบมือส่งเสียงเชียร์ไม่หยุด
ผ่านไปนานกว่าที่ไฟบนเวทีจะดับลง เขาจึงหยุดการกระทำเหล่านั้น
จากนั้นเขาก็ลูบเส้นผมกระจุกสุดท้ายที่เหลืออยู่บนหัวแล้วมองไปยังหวังลี่ปิงด้วยความภาคภูมิใจ
“การแสดงนี้เป็นอย่างไรบ้าง”
“ก็พอใช้ได้”
หวังลี่ปิงมีสีหน้าสงบนิ่งดุจบ่อน้ำโบราณ