Chapter 0047

ตอนที่ 47 หันหน้าสู่ทะเล ดอกไม้ผลิบานในฤดูใบไม้ผลิ

ซูเฉินไม่ได้เลือกที่จะถามจางเมิ่งหานโดยตรง

เขารู้ดีว่าหากดูจากนิสัยของจางเมิ่งหานแล้ว เธอไม่มีทางเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟังง่าย ๆ แน่ และหากปลอบใจไม่ดีเข้า อาจสร้างบาดแผลทางใจที่ไม่อาจลบเลือนให้กับเด็กสาวคนนี้ได้

ดังนั้นซูเฉินจึงนึกหาวิธีอื่นได้อย่างรวดเร็ว

นั่นก็คือการร้องเพลง ‘เดินฝ่าสายฝนต่อไป’ ให้เธอฟังหนึ่งรอบ

เพราะหากดูจากสถานการณ์ของจางเมิ่งหานในตอนนี้ เธอก็ไม่ต่างอะไรกับการกำลังเดินฝ่าสายฝนอยู่เลย

สำหรับสิ่งที่ซูเฉินทำอย่างกะทันหัน จางเมิ่งหานเองก็มีความไม่เข้าใจอยู่บ้าง

เพราะปกติแล้วเวลาที่ซูเฉินสอนคนร้องเพลง เขาจะวิเคราะห์อย่างละเอียดและครอบคลุมทุกแง่มุม

แต่ถือเป็นครั้งแรกที่เห็นเขาลงมือสาธิตด้วยตัวเอง