Chapter 0035

ตอนที่ 35 เป็นเพลงที่ผมแต่งเอง

เมื่อบทเพลงบรรเลงจบ ซูเฉินลุกขึ้นยืนอย่างใจเย็นแล้วเดินไปข้างเปียโน

ท่าทางทั้งหมดดูสะอาดและคล่องแคล่ว ทุกท่วงท่าที่ขยับเขยื้อนล้วนเผยให้เห็นถึงมาดของปรมาจารย์เปียโน

ทว่าไม่มีใครมองเห็นสิ่งเหล่านี้เลย

ในวินาทีนี้ ทุกคนต่างตกอยู่ในอาการตะลึงงัน สายตาเหม่อลอย ราวกับยังคงดื่มด่ำอยู่ในเสียงดนตรีอันไพเราะเมื่อครู่

ผ่านไปครู่ใหญ่ ซูเฉินแกล้งกระแอมเบา ๆ ผู้คนจึงได้สติกลับคืนมา จากนั้นเมื่อมองไปยังซูเฉินที่อยู่เบื้องหน้า ในวินาทีถัดมา เสียงปรบมือก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งฮอลล์

เมื่อเปรียบเทียบกับครั้งก่อน เสียงปรบมือครั้งนี้ดังกึกก้องและยาวนานกว่าเดิมมาก

จางเฟิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เมื่อได้ยินเสียงปรบมือดุจเสียงฟ้าร้องนั้นก็หุบยิ้มลงทันที