กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 6 《ยอมจำนน》
นิ้วมือของซูเฉินพรมลงบนแป้นเปียโนขาวดำราวกับสายน้ำที่ไหลริน
วินาทีที่ท่อนนำดังขึ้น ก็ทำให้หัวใจของทุกคนบีบแน่น
“ให้ตายสิ ดูไม่ออกเลยว่าเจ้าเด็กนี่เล่นเปียโนได้ดีขนาดนี้ ฝีมือระดับนี้คงถึงขั้นระดับการบรรเลงแล้วสินะ?”
“ท่อนนำเศร้ามาก แค่ฟังก็รู้สึกอยากร้องไห้แล้ว”
“ดูท่าจะไม่ใช่พวกดีแต่เปลือกนะ อย่างน้อยฝีมือการประพันธ์เพลงก็ไม่เลว ไม่นึกเลยว่ามหาวิทยาลัยเราจะมีพยัคฆ์หมอบมังกรซ่อนอยู่จริง ๆ”
“บ้าจริง ฝีมือเปียโนขนาดนี้มันลื่นไหลเกินไปแล้ว ไม่ใช่ระดับปรมาจารย์หรอกนะ?”
“นายคิดอะไรอยู่? ระดับปรมาจารย์ทั้งประเทศมังกรมีไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำ”
“แต่พอดูดี ๆ เขาก็หล่อใช้ได้เลยนะเนี่ย จากคนผ่านทางกลายเป็นแฟนคลับแล้วสิ”
……