กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 383 นี่เป็นความรับผิดชอบของเราทั้งนั้น!
ผ่านไปไม่นาน หมอหลวงก็เดินกลับเข้ามาข้างในพร้อมกับจิ๋นฮุ่ย
พอมาถึงหน้าพระพักตร์ หมอหลวงก็ประสานมือแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสลดใจว่า
“ฝ่าบาท ใต้เท้าโม่ฉีเป็นโรคเสียจริตไปแล้วจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ ช่างน่า...เวทนายิ่งนัก”
พอเห็นหมอหลวงแอบทำมือส่งสัญญาณเลขหกให้ตอนรายงาน เล่าเสี้ยนก็รีบเอามือลูบหน้าแรงๆ ทีหนึ่ง ถึงจะกดมุมปากที่กำลังกระตุกยิ้มลงไปได้
ตั้งหกแสนก้วนเชียวนะ!
หมอหลวงนี่หาเงินไวจริงๆ ไวกว่าเราเอาหยกไปขายตั้งเยอะ!
ไม่ได้การ หกแสนก้วนนี้ เราต้องกอดไว้ให้แน่นเด็ดขาด อย่าให้อัครเสนาบดีจ้าวมาฮุบเอาไปได้อีก
พอนึกแผนซ่อนเงินส่วนตัวในใจเสร็จสรรพ เขาก็แสร้งทำสีหน้าปวดใจแล้วพูดขึ้นว่า
“เฮ้อ ช่างน่า...สะเทือนใจจริงๆ!”