กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 448 กำลังเสริม
“เสวียนเซียว!!!”
เสียงเรียกกังวานดุจระฆัง เปี่ยมด้วยความยินดีและไม่อยากเชื่อ ดังก้องฝ่าความวุ่นวายบนลานหน้าประตูสำนักเมฆาคล้อย ซึ่งสร้างขึ้นชั่วคราวและดูทรุดโทรมอยู่บ้าง
เฉาฉางจิ้งพุ่งลงมาจากบันไดหินหน้าโถงใหญ่ ใบหน้าเผยความยินดีอย่างไม่ปิดบัง เขาก้าวพรวดเดียวไม่กี่ก้าวก็มาถึงตรงหน้าหลี่เสวียนเซียวที่เพิ่งเหยียบพื้น
เขายื่นมือใหญ่ราวพัดใบลาน ตบลงบนไหล่หลี่เสวียนเซียวอย่างแรง
“ฮ่า ๆ ๆ! ไอ้หนุ่มเอ๊ย! ไม่นึกเลยจริง ๆ! นี่ก็ผ่านมากี่ปีแล้ว?
ข้านึกว่าเจ้าคงตายอยู่ที่ไหนสักแห่ง ไม่ก็ไปหลบลมอยู่ในซอกหลืบสักที่ กว่าจะได้เจอกันอีกทีคงต้องรอถึงปีวอกปีระกาเสียแล้ว! ไม่นึกเลย ไม่นึกเลยจริง ๆ!”