กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 446 มุ่งหน้าสู่ขุนเขาแสนลูก
“ครืนครั่นครืน—!!!”
เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องจนหูแทบดับ ดุจเสียงคำรามของสัตว์ยักษ์บรรพกาล
ขุนเขาสูงซ้อนเรียงชั้นเขียวชอุ่มดุจหมึกเข้มพุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วเบื้องล่าง เมฆหมอกถูกกระแสลมบ้าคลั่งฉีกกระชากเป็นริ้วปุยสีขาว พันอยู่รอบลำเรือเหาะโลหะขนาดมหึมาและเย็นเยียบ
หลี่เสวียนเซียวยืนเอามือไพล่หลังอยู่บนหอสังเกตการณ์สูงที่สุดและอยู่หน้าสุดของเรือเหาะธง
ลมกรรโชกแรงพัดเสื้อคลุมสีดำของเขาจนส่งเสียงสะบัดพึ่บพั่บ แทบจะพัดเขาร่วงลงไปในหุบเหวสีเขียวกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตเบื้องล่าง