กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 338 จงก้าวต่อไป
เมื่อลืมตาตื่น หลี่เสวียนเซียวพบว่าตนอยู่ในเรือนหลังหนึ่ง
ไป๋จิ่งกล่าวว่า “นับครั้งนี้ด้วย บุญคุณความแค้นระหว่างเราสองคนก็ถือว่าหายกันแล้ว”
หลี่เสวียนเซียวชะงัก ลุกขึ้นเตรียมคารวะ “ขอบ...”
“ช่างเถอะ”
ไป๋จิ่งมองหลี่เสวียนเซียวด้วยสีหน้าซับซ้อน
หลี่เสวียนเซียวสังเกตเห็นป้ายหยกของศิษย์สำนักสู่ซานที่ไป๋จิ่งกำลังเล่นอยู่ในมือ สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนไป
ประกายกระบี่พาดผ่าน คมกระบี่หยุดอยู่ตรงลำคอของหลี่เสวียนเซียว
“เศษซากสำนักสู่ซาน!”
หลี่เสวียนเซียวมองไป๋จิ่งอย่างเหม่อลอย จากนั้นก็หลับตาลง