กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 337 เศษซากสำนักสู่ซาน
“ท่านอาจารย์ ท่านคิดว่าบทกวีนี้เป็นอย่างไร?”
ไป๋จิ่งถามด้วยความคาดหวัง
หวังถิงจือพยักหน้าไม่หยุด
“อืม... ตั้งแต่โบราณมา ปราชญ์ผู้ประเสริฐล้วนเงียบเหงา มีเพียงนักดื่มที่ทิ้งชื่อไว้... ดีมาก ดีมาก คนผู้นี้ตอนนี้อยู่ที่ใด?”
“อยู่ในสำนักศึกษาขอรับ”
“โอ้? คนที่เจ้าช่วยกลับมาก่อนหน้านี้น่ะหรือ?”
“ใช่แล้วขอรับ”
หวังถิงจือขมวดคิ้วครุ่นคิด “ผู้บำเพ็ญอิสระจากชนบทคนหนึ่ง กลับมีพรสวรรค์ด้านกวีถึงเพียงนี้”
“ท่านอาจารย์ ท่านคิดว่าคนผู้นี้... มีคุณสมบัติพอจะเข้าสำนักศึกษาได้หรือไม่?” ไป๋จิ่งเอ่ยสิ่งที่ตนคิด