กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 155 ไม่มีช่องโหว่
หลังจากหลี่เสวียนเซียวจากเมืองหย่งอันไป
จางเหวินเซวียนกลับไปยังโถงปรุงยา เขาค่อย ๆ ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมากุมใบหน้าเบา ๆ
มือข้างนั้นสั่นเล็กน้อย เสียงหัวเราะที่ถูกกดกลั้นและแหบต่ำดังออกมาจากปากของเขา
“ฮึ ๆ ๆ ๆ......”
เสียงหัวเราะนี้ราวกับเสียงสะท้อนจากก้นหุบเขาลึก พาเอาความเย็นยะเยือกชวนขนลุกมาด้วย
เขาหลับตาแน่น แม้จะไม่มีใครอยู่ที่นี่ แต่ดูเหมือนเขาไม่อยากให้ใครเห็นอารมณ์ที่แท้จริงในใจของตนตอนนี้
ทว่าเสียงหัวเราะที่เอ่อล้นออกมาจากลำคออย่างต่อเนื่องกลับเหมือนกระแสน้ำเชี่ยวที่ไม่อาจหยุดยั้ง ดังขึ้นเรื่อย ๆ และคลุ้มคลั่งขึ้นเรื่อย ๆ
ในที่สุด เมื่อเสียงหัวเราะนั้นค่อย ๆ เงียบลง
เขาก็ลืมตาขึ้นฉับพลัน ดวงตาวาววับด้วยแววลำพองใจและเจ้าเล่ห์