กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 154 คืนความบริสุทธิ์ให้ข้า!
หนุ่มน้อยสำราญผู้นั้นตั้งใจสัมผัสการไหลเวียนของปราณภายในวังม่วงของอีกฝ่ายอย่างจดจ่อ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง นับประสาอะไรกับการทำอะไรบุ่มบ่ามผลีผลาม
ไม่มีอะไรอื่น นอกจากอีกฝ่ายมีพิษร้าย
หากเป็นผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำธรรมดาคนอื่น ป่านนี้คงตกอยู่ในกำมือของเขา ถูกยึดร่างสำเร็จอย่างง่ายดายไปแล้ว
ทว่าในเวลานี้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนเจ้าเล่ห์เพทุบายเช่นนี้
ต่อให้หนุ่มน้อยสำราญจะไม่ยินยอมและร้อนใจเพียงใด เขาก็ไม่กล้าลงมือโดยพลการเด็ดขาด
เขาครุ่นคิดอยู่ในใจ “อดใจรอไปก่อนดีกว่า รอจังหวะเหมาะที่สุดมาถึงอย่างอดทน