ตอนที่ 42 เจ็บหน้าบ้างไหม

ตอนที่ 42 เจ็บหน้าบ้างไหม?

หรงซาซานั่งลงบนโซฟา หลังของเธอเหยียดตรงเป๊ะ เธอรับถ้วยชาที่จี้หวยชิงยื่นให้พร้อมกล่าวขอบคุณ แต่ไม่ได้ดื่ม เธอวางถ้วยลง มือทั้งสองวางซ้อนกันบนเข่า ในที่สุดก็เข้าสู่ประเด็นสำคัญ สายตาของเธอดุจลำแสงเลเซอร์ จ้องมองจี้หวยชิงอย่างคมกริบ

เซี่ยจืออี้นั่งอยู่ข้างหรงซาซา เธอเกร็งตัวโดยสัญชาตญาณ นั่งตัวตรงแหน่วราวกับนักเรียนดีเด่นที่กำลังถูกอาจารย์สอบสวน

“คุณหมอจี้” หรงซาซาเอ่ยขึ้นกับจี้หวยชิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “คำพูดเกรงใจฉันคงไม่ขอพูดมากนัก

อาการของจืออี้ คุณน่าจะชัดเจนยิ่งกว่าใคร

เธอไม่เพียงแต่เป็นศิลปินในสังกัดฉัน แต่ฉันยังมองเธอเป็นน้องสาวของฉันเองอีกด้วย

เธออายุยังน้อย หลังจากผ่านเรื่องนี้มา จิตใจเธอน่าจะเปราะบางกว่าปกติ

ฉันขอบคุณมากที่คุณรักษาคอของเธอ แต่ว่า...” เธอเปลี่ยนน้ำเสียง เคร่งขรึมขึ้น