เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากพระแม่สือจีออกจากถ้ำไป๋กู่ มุ่งไปตามทางสู่เขาเฉียนหยวน
สมองยังคงงง ๆ อยู่บ้าง!
“ที่แท้สหายร่วมวิถีอินกับศิษย์พี่จินหลิงก็มีเรื่องเช่นนี้กันเอง...”
“ใช่แล้ว! หากไม่ใช่เช่นนี้ สหายร่วมวิถีอินจะใส่ใจข้าซึ่งเป็นคนของนิกายเจี๋ยถึงเพียงนี้ได้อย่างไร ถึงกับไปถึงประตูเองเพื่อช่วยข้าจากภัยในยามคับขัน?”
ในชั่วพริบตา พระแม่สือจีก็คิดว่าตนรู้เหตุผลที่อินโซ่วลงมือช่วยเหลือแล้ว
ส่วนที่อินโซ่วบอกว่าได้รับคำชี้แนะจากประมุขทงเทียนนั้น
ในสายตาของนาง นั่นล้วนเป็นข้ออ้างทั้งสิ้น!
เมื่อในใจกระจ่างแล้ว ไม่รู้เพราะเหตุใด พระแม่สือจีกลับเกิดความรู้สึกเศร้าสร้อยขึ้นมาเสี้ยวหนึ่ง
อารมณ์จาง ๆ นี้วนเวียนอยู่ในใจของพระแม่สือจี อย่างไรก็ไม่อาจปัดเป่าให้หายไปได้
ส่วนการกระทำสุดท้ายของอินโซ่วนั้น