บทที่ 167 ร้อนใจจนแทบเป็นไฟ

บทที่ 167 ร้อนใจจนแทบเป็นไฟ

"เอาเถอะ ลูกพักผ่อนไปเถอะนะ เดี๋ยวแม่ไปเรียกพ่อมากินข้าว!"

พอแม่ติงพูดจบก็เตรียมจะคว้าเนื้อไป แต่วินาทีถัดมากลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า

เธอเบิกตากว้าง คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น เมื่อแย่งเนื้อไม่สำเร็จ จึงฟาดฝ่ามือลงบนหัวของติงชิวหนานที่นอนอยู่บนเตียงอย่างแรง

"แม่ ทำอะไรน่ะคะ?" ติงชิวหนานมึนงงไปหมด หัวทั้งเจ็บทั้งเวียน เธอออกแรงส่ายหัวแรงๆ สายตาเต็มไปด้วยความตัดพ้อ ไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ต้องตีเธอด้วย

ตอนนี้เธอยังป่วยอยู่นะ นี่แค่เพราะเรื่องเนื้อเหรอ?

แต่เนื้อนี้ลู่เฉินเป็นคนเอามาบำรุงร่างกายให้เธอแท้ๆ

เมื่อก่อนเธออาจจะเชื่อคำพูดที่ว่าคราวหน้าค่อยซื้อใหม่ แต่ตอนนี้คำพูดที่บอกว่าจะซื้อเนื้อให้ทีหลัง เธอไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น เงินเดือนของเธอในแต่ละเดือนก็ส่งให้พวกเขาหมด ตัวเองจึงไม่มีเงินไปซื้อ

เพราะฉะนั้นเธอจะต้องรักษาเนื้อพวกนี้ไว้ให้ได้ เธอรู้สึกว่าร่างกายอ่อนเพลียมากจริงๆ วันนี้ก็ยังไม่ได้กินข้าว เดี๋ยวค่อยกินเนื้อสักหน่อย!