บทที่ 137 เหลียงลาตี้สั่งสอนเหล่าหวัง

บทที่ 137 เหลียงลาตี้สั่งสอนเหล่าหวัง

เหลียงลาตี้จอดรถจักรยานเรียบร้อย จู่ๆ ก็จามออกมาฟอดใหญ่ พลางนึกสงสัยในใจว่าตัวเองก็ไม่ได้เป็นหวัดนี่นา ขณะเดินมุ่งหน้าไปยังห้องทำงาน เธอกลับได้ยินเหล่าหวังกำลังจับกลุ่มนินทาเรื่องของเธออยู่พอดี

แถมในปากยังไม่มีคำพูดดีๆ เลยสักคำ!

มิน่าล่ะถึงได้จาม! ที่แท้ก็มีคนแอบนินทาลับหลังนี่เอง!

"พวกคุณกำลังพูดถึงฉันอยู่เหรอ?"

เหลียงลาตี้ไม่ได้ชวนทะเลาะ แต่กลับชี้นิ้วเข้าหาตัวเองแล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย

คนงานสองคนเมื่อครู่นี้พอเห็นเข้าก็รีบใส่เกียร์หมาโกยแน่บทันที

เหล่าหวังเหลือบมองตามพลางนึกดูแคลนว่าพวกนั้นขี้ขลาดเกินไป คราวก่อนเขาต้องเสียหน้าไป ทำให้ตอนนี้แทบอดใจรอทวงหน้าคืนไม่ไหว จึงพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรงก่อนจะเอ่ยปากว่า

"เหอะ ฉันว่าแล้วเชียว สมองหมูๆ อย่างแกขนาดขับรถยังเรียนไม่เป็น จะได้บรรจุเป็นพนักงานประจำได้ยังไง ที่แท้ก็เกาะขาทองคำนี่เอง? แกคิดว่าหัวหน้าลู่จะมองแกเหรอ? นังบ้านนอกอย่างแกเอาอะไรไปเทียบกับเลขาข้างกายของหัวหน้าลู่กัน?"

พูดพลาง เหล่าหวังก็ใช้สายตาหื่นกระหายกวาดมองสำรวจเหลียงลาตี้