บทที่ 129 สวีฮุ่ยเจินในค่ำคืนหิมะตกหนัก

บทที่ 129 สวีฮุ่ยเจินในค่ำคืนหิมะตกหนัก

ลู่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ ยัดเนื้อใส่มือหวังโม่ ก่อนจะลุกขึ้นไปรินน้ำตาลทรายแดงต้มน้ำร้อนให้เธอแก้วหนึ่ง ซึ่งน้ำตาลทรายแดงที่ใช้นี้ก็คืออันที่โรงงานแจกมาวันนี้นั่นเอง

น้ำตาลทรายแดงต้มน้ำนั้นหวานมาก หัวใจของหวังโม่ก็หวานชื่นไม่แพ้กัน เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนพิเศษในใจของลู่เฉิน ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น...

หารู้ไม่ว่าผู้หญิงทุกคนต่างก็คิดแบบนี้กันทั้งนั้น!

ตกกลางคืนทั้งสองคนจัดหนักจัดเต็มกันไม่หยุดหย่อน!

ดวงจันทร์เขินอายจนต้องหลบเข้ากลีบเมฆ

วันรุ่งขึ้นตอนเลิกงาน หิมะก็ตกลงมาราวกับขนนกปลิวว่อน

เมื่อเช้าก่อนไปทำงาน ลู่เฉินได้ยินหวังโม่บอกว่าเหลียงลาตี้จะเอาเงินค่าหมูพะโล้มาให้

เขาจึงนั่งรอแล้วรอเล่าอยู่ในห้องทำงานแต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา ตอนที่เดินออกจากโรงงานรีดเหล็ก ท้องฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว

หิมะที่เคยตกหนักเริ่มซาลงกลายเป็นละอองหิมะโปรยปราย!