กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 124 จัดการให้พวกมันได้รับกรรมสนองด้วยตัวเอง
ตอนที่ลู่เฉินเดินเข้ามาก็เห็นเหลียงลาตี้กำลังจ้องมองเชอร์รี่บนโต๊ะตาละห้อยพอดี
ลู่เฉินยิ้มอย่างจนใจ
"หมูพะโล้ล่ะคะ"
เหลียงลาตี้ถามออกไปตามสัญชาตญาณ สำหรับเธอแล้ว การได้บรรจุเป็นพนักงานประจำสำคัญกว่าเชอร์รี่มาก
ลู่เฉินแกล้งทำหน้าขรึมแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ผมบอกให้คุณกินผลไม้ให้หมดไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงยังไม่กินล่ะครับ"
"เปล่านะคะ ไม่ใช่แบบนั้น ฉันกลัวว่าคุณจะไม่มีกินต่างหาก!"
เหลียงลาตี้พูดไม่ออกไปชั่วขณะ ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี ถึงขั้นคิดว่าหรือจะกินเข้าไปตอนนี้เลยดีไหม
ยังไงมันก็หวานอมเปรี้ยวอร่อยมากอยู่แล้ว!