บทที่ 105 เนื้อห้าร้อยจินเพื่อบรรจุเป็นพนักงานประจำ

บทที่ 105 เนื้อห้าร้อยจินเพื่อบรรจุเป็นพนักงานประจำ

พอดีกับที่เจี่ยจางซื่อเดินออกมาจากฝั่งตรงข้าม

"เจ้าทึ่มจู้ ทำไมนายไม่รู้จักมากวาดหิมะให้บ้านฉันบ้าง อยู่ลานบ้านเดียวกันแท้ๆ ทำไมถึงได้เห็นแก่ตัวขนาดนี้"

เจี่ยจางซื่อเพิ่งก้าวพ้นประตูบ้านก็เกือบจะลื่นล้ม กว่าจะเกาะประตูพยุงตัวลุกขึ้นมาได้ ก็สบเข้ากับสายตาเยาะเย้ยสะใจของลู่เฉิน แต่เพราะไม่กล้ามีเรื่องกับเขา จึงได้แต่ระบายความโกรธใส่เจ้าทึ่มจู้แทน

เจ้าทึ่มจู้ชะงักฝีเท้า หันไปมองลู่เฉินด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ

"หล่อนสั่งใครมิทราบ นังแก่ใกล้ลงโลง ถ้ายังพล่ามไม่เลิก ระวังฉันจะตบสั่งสอนให้"

ลู่เฉินก่นด่ากลับไปทันควัน การรับมือกับคนพรรค์นี้อย่างเจี่ยจางซื่อไม่จำเป็นต้องทน มีคำหยาบแค่ไหนก็ด่าไปให้หมด