บทที่ 100 เดินเล่นรับลม

บทที่ 100 เดินเล่นรับลม

เมื่อมองดูทิวทัศน์เบื้องหน้าและสัมผัสสายลมยามเย็น ความเขินอายบนใบหน้าของจ้าวหลิงเอ๋อร์ก็ค่อยๆ จางลง

"คุณซื้อรองเท้าหนังราคาแพงขนาดนี้ให้ ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดีเลย"

จ้าวหลิงเอ๋อร์ก้มมองรองเท้าหนังที่สวมอยู่ รู้สึกว่ามันแพงเกินไป แต่ก็เห็นว่ามันสวยจริงๆ ในใจจึงสับสนตีกันไปหมด

ลู่เฉินยิ้มพลางบอก "เธอชอบก็พอแล้ว"

"แต่มันมีค่าเกินไปนะคะ!"

พอพูดจบ จ้าวหลิงเอ๋อร์ก็แอบเสียใจที่ตอนนี้ตัวเองไม่มีเงิน จะให้ไปขอเงินที่บ้านมาคืนลู่เฉินก็คงไม่ได้

ลู่เฉินเห็นสีหน้าลำบากใจของจ้าวหลิงเอ๋อร์ก็ยื่นมือไปลูบศีรษะของเธอเบาๆ

เวลานี้ทั้งสองคนยืนอยู่ใต้ต้นไม้ หนุ่มหล่อสาวสวยช่างดูสะดุดตายิ่งนัก