บทที่ 57 ไล่ออกเหรอ?

บทที่ 57 ไล่ออกเหรอ?

ลู่เฉินชะงักฝีเท้า ในใจคิดแวบขึ้นมาว่าช่างหัวพวกมันสิ จะพูดอะไรก็พูดไป

แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็วกกลับมา ความคิดเปลี่ยนเป็นว่า เชี่ยเอ๊ย ทำไมกูต้องยอมวะ?

เขาโผล่ไปยืนข้างหลังคนงานปากสว่างสองคนนั้นเงียบกริบราวกับภูตผี

"แค่กๆ" เพื่อนคนงานของทั้งสองคนขยิบตาพร้อมกระแอมไอไม่หยุด

"อ้าว ป๊อดเหรอวะ?"

คนงานคนหนึ่งไม่ได้รับสัญญาณเตือนเลยสักนิด แถมยังหันไปซ้ำเติมเพื่อนอีก

"เฮ้อ" ลู่เฉินส่ายหน้า พอคนงานไม่กี่คนที่กำลังคุยกันอย่างออกรสหันขวับมาเจอเขา ตัวก็แข็งทื่อแล้วแกล้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาทำงานง่วนทันที เอาเป็นว่าไม่มีใครกล้าสบตาเขาสักคน

ไม่เห็นจะสนุกเลย ไม่มีใครแน่จริงสักคน ทว่าพอลู่เฉินเดินออกไปได้ไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงลอยมาอีก