กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 56 ทิ้งเด็ก
วันรุ่งขึ้น
หวังโม่หลับตาบิดขี้เกียจ จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีคนอยู่ข้างๆ เธอตาสว่างขึ้นมาทันทีแล้วเบิกตากว้าง
ลู่เฉินถูกปลุกให้ตื่น เขาพูดอย่างหงุดหงิดว่า "เช้าขนาดนี้ไม่นอนต่ออีกสักหน่อยล่ะ"
ในฐานะเลขาฯ ของลู่เฉิน หวังโม่มักจะตอบเขาทุกเรื่อง "ไม่แล้วค่ะ ไม่แล้ว"
หวังโม่นึกถึงเรื่องที่ตัวเองเป็นลมเมื่อวานก็รู้สึกอับอายขายหน้า พลางมองออกไปข้างนอกที่ฟ้าสว่างโร่แล้วถามอย่างลังเลว่า
"ฉันออกไปแบบนี้คนอื่นจะเข้าใจผิดไหมคะ"
"ไม่รู้สิ"