บทที่ 53 อี้จงไห่มีลูกไม่ได้

บทที่ 53 อี้จงไห่มีลูกไม่ได้

ผ่านไปอีกสองสามวัน

เจี่ยจางซื่อทำอะไรฉินหวายหรูไม่ได้ ได้แต่จำใจไปจ่ายเงินเอง

......

เมื่อถึงเวลากินข้าว ก็เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดของลู่เฉินอีกครั้ง

เมื่อเผชิญกับสายตาเปี่ยมความคาดหวังของเหอต้าชิง พอลู่เฉินเลื่อนตะเกียบไปที่ปลาหลีฮื้อเปรี้ยวหวาน ก็เห็นแววตาของเขาเปล่งประกายขึ้นมาทันที จึงคีบขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วค่อยๆ ลิ้มรส ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจระคนยินดีว่า

"หวานนิดๆ เผ็ดหน่อยๆ นี่คิดสูตรใหม่เหรอครับ?"

ลู่เฉินรู้สึกว่าปลานี่รสชาติเหมือนล่าเถียวเลย!

เหอต้าชิงตบมือดังฉาด ก่อนจะบ่นขึ้นมาก่อนว่า "นอกจากนายแล้วไม่มีใครชิมออกเลยสักคน พวกนั้นมันหมูชัดๆ รู้จักแต่อ้าปากยัดเข้ากระเพาะ!"

จากนั้นก็หันมาคุยโวกับลู่เฉินอย่างออกรส "ตอนหมักเนื้อปลาฉันใส่พริกขี้หนูลงไปด้วยน่ะสิ"