บทที่ 47 โคตรจะพีก

บทที่ 47 โคตรจะพีก

ตอนที่เกือบจะถึงสถานีรับซื้อของเก่า ลู่เฉินก็ได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น

เขาขยี้หูตัวเองเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ฟังผิด แล้วเร่งฝีเท้าไปสองสามก้าว ก็พบว่าเป็นชายคนที่เชื่อใจเขาแบบสุดๆ เมื่อครู่นี้เอง

จู่ๆ ทั้งสองก็สบตากัน ชายคนนั้นร้องไห้ไปร้องไห้มาก็หัวเราะออกมา แล้วลูกโป่งน้ำมูกลูกเบ้อเริ่มก็ปูดออกมาจากจมูก

ลู่เฉินรู้สึกขนลุกซู่ ก้มตัววางเงินลงบนพื้น "วางไว้ตรงนี้แล้วนะ นายมาหยิบเอาเองแล้วกัน" แล้วรีบโกยอ้าวหนีไป จนลืมเรื่องที่จะมาซื้อหนังสือไปเสียสนิท

เขาวิ่งไปได้สักพัก ก็หยุดหอบแฮ่กๆ

พอกลับมาถึงจุดที่กินล่าเถียวเมื่อครู่ ลู่เฉินได้กลิ่นล่าเถียวในอากาศ ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที

"เมื่อกี้แกกินอะไรเข้าไปน่ะ?"