บทที่ 42 เขียนบทความให้สำนักพิมพ์?

บทที่ 42 เขียนบทความให้สำนักพิมพ์?

ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าทึ่มจู้เดินเร็ว น้ำมูกคงป้ายโดนตัวเขาไปแล้ว

ลู่เฉินเดินออกมาเห็นภาพนี้เข้าพอดี รู้สึกสะอิดสะเอียนเป็นบ้า กลัวเหลือเกินว่าจะเห็นเสี่ยวตังกินน้ำมูกเข้าไปในปาก

"เด็กบ้านไหนกัน? รีบมาพาตัวไปเร็วเข้า" เรื่องแบบนี้พวกผู้ชายไม่สะดวกออกหน้า แม่ม่ายไป๋จึงพูดกับฉินหวายหรู

"จะดุเด็กทำไมกัน? แกก็แค่อยากกินข้าวบ้าง พวกคุณไม่ให้กิน แล้วยังจะไม่ให้แกร้องไห้อีกเหรอ? แกผิดตรงไหนมิทราบ?"

เจี่ยจางซื่อยังคงหน้าด้านไร้ยางอายเหมือนเคย

คำพูดพวกนี้ทำให้ลู่เฉินนึกถึงคำพูดสไตล์ตอแหลแอ๊บแบ๊ว

"ผิดตรงไหนน่ะเหรอ? ผิดที่แกยังไม่ตายน่ะสิ ถ้าแกตายไป เด็กก็คงมีข้าวกินแล้วไม่ใช่รึไง?" ลู่เฉินไม่ไว้หน้าหรือตามใจหล่อนแม้แต่น้อย

เจี่ยจางซื่อคิดจะตอกกลับ แต่ก็ถูกเหอต้าชิงที่ถือมีดเดินออกมาขู่จนไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่แอะเดียว

ด้านหลังลู่เฉินไม่ได้มีตา แต่ต่อให้มี เขาก็คงจะเอ่ยปากชมว่าเหอต้าชิงทำได้ดี เจี่ยจางซื่อยิ่งไม่สบอารมณ์ เขาก็ยิ่งสะใจ