บทที่ 41 ข้าวห่อ

บทที่ 41 ข้าวห่อ

เจี่ยจางซื่อยังคงจำความแค้นที่ลู่เฉินตบตีเธอได้และอยากจะแก้แค้น เธอไม่เชื่อหรอกว่าคนอยู่เยอะขนาดนี้แล้วลู่เฉินจะยังกล้าลงไม้ลงมือกับเธออีก

"แกพูดอะไรบ้างสิ!"

ลู่เฉินพยักหน้า "จะให้พูดอะไรล่ะ? ที่เธอพูดมาก็ถูกแล้วนี่ ฉันแช่งเธออยู่จริงๆ นั่นแหละ! รอเธอตายไปแล้วค่อยกลับมาแก้แค้นฉันแล้วกัน"

เจี่ยจางซื่อรู้สึกเหมือนยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเอง

เมื่อน้ำน้ำตาลทรายแดงถูกป้อนถึงริมฝีปากของหม่าหัว เขากลืนลงคอไปตามสัญชาตญาณ ไม่นานนักก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ

"อาจารย์ ผมเกือบจะไม่ได้เจอหน้าอาจารย์แล้ว"

"พวกนายสองคนเกือบจะได้อยู่กันคนละภพแล้วล่ะ"

คำพูดของลู่เฉินทำให้เจ้าทึ่มจู้ลืมร้องไห้ไปเลย แต่กลับถามด้วยความสงสัยแทน "แล้วเงินเดือนก่อนหน้านี้ของนายล่ะ? ทำไมถึงหิวจนเป็นลมได้?"

ตอนที่เจ้าทึ่มจู้ออกจากโรงอาหารของโรงงานรีดเหล็ก หม่าหัวก็ตามออกมาด้วย เพื่อแสดงถึงความผูกพันฉันศิษย์อาจารย์