บทที่ 38 หวังโม่

บทที่ 38 หวังโม่

ทั้งที่ระยะทางสั้นแค่นิดเดียว แต่เหยียนปู้กุ้ยกลับรู้สึกเหมือนเดินมาทั้งชีวิต พอมายืนอยู่หน้าประตูบ้านตัวเอง แผ่นหลังก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบตั้งนานแล้ว

เหยียนเจี่ยเฉิงกำลังคิดอยู่ว่าจะเอาเงินไปซ่อนที่ไหนดี ทันใดนั้นประตูก็เปิดผลัวะ เขายังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ล้มคว่ำหน้าลงไปกองกับพื้นในท่าทางพิลึกพิลั่น

ดูเหมือนคางคกตัวหนึ่งไม่มีผิด!

"อ๊ากกก! ใครลอบทำร้ายฉัน!"

"แกมีความเกี่ยวข้องอะไรกับสายลับข้าศึก?"

"ใครคือสายลับข้าศึก?" เหยียนเจี่ยเฉิงเหลือบไปเห็นตำรวจเข้าก็สงบเสงี่ยมเจียมตัวขึ้นมาทันควัน รู้สึกว่าตัวเองช่างอยุติธรรมเหลือเกิน!

เหยียนปู้กุ้ยถึงบางอ้อ "เข้าใจผิดแล้ว นี่มันเรื่องเข้าใจผิดครับ!"

พวกตำรวจเพิ่งจะรู้ตัวทีหลัง แต่ต่างก็ขมวดคิ้วมุ่น

ซักถามกันอยู่นานสองนาน