บทที่ 37 หนึ่งพันหยวน

บทที่ 37 หนึ่งพันหยวน

ป้าสามถ่มน้ำลาย "ถุย" อย่างรังเกียจ "ฉันรู้อยู่แล้วว่านังนั่นมันไม่เคยอยู่อย่างสงบ เคาะประตูห้องเจ้าทึ่มจู้เสร็จ ก็ไปเคาะประตูห้องลู่เฉินต่อ มันจะคันอะไรขนาดนั้น ขาดผู้ชายไม่ได้เลยรึไง!"

เหยียนปู้กุ้ยลูบจมูกตัวเองแก้เก้อ ควานเอาปลาตัวเล็กขนาดเท่าฝ่ามือสองตัวออกมาจากถัง "เอาไปต้มซุปปลาละกัน พรุ่งนี้เช้าตักให้เด็กๆ คนละช้อน"

ป้าสามขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยไม่ต้องถามให้มากความ ก็รู้ว่าอาหารเช้าพรุ่งนี้คงมีแค่ซุปปลาแน่ๆ

"แล้วซาลาเปาไส้เนื้อล่ะ"

ฉินหวายหรูที่กลับมามือเปล่า พอได้ยินเสียงหัวเราะของเจี่ยจางซื่อ แววตาก็ไหววูบพลางส่ายหน้าเบาๆ

แล้วสิ่งที่ตามมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ก็คือการต้องคุกเข่าอยู่หน้ารูปถ่ายผู้ล่วงลับของเจี่ยตงซวี่ไปทั้งคืน

วันรุ่งขึ้น

ลู่เฉินปรากฏตัวที่โรงงานรีดเหล็ก ผู้คนรอบข้างต่างรีบแหวกทางให้เขาทันที