กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 15 ซุปปลาสีขาวราวหิมะ
ลู่เฉินกำลังจะไปซื้อปลา แล้วบังเอิญเจอเหยียนปู้กุ้ยที่หน้าประตูกำลังเตรียมตัวจะไปตกปลาพอดี
"วันนี้ทำไมลู่เฉินถึงไม่นอนล่ะ?"
ไม่แปลกที่เหยียนปู้กุ้ยจะพูดแบบนั้น เพราะคนในลานบ้านต่างรู้ดีว่าลู่เฉินเลิกงานปุ๊บก็นอนปั๊บ เป็นคนขี้เกียจคนหนึ่ง
"ผมอยากกินซุปปลา เลยว่าจะไปซื้อปลาหน่อยครับ"
ลู่เฉินหยุดเดินแล้วตอบตามตรง เหยียนปู้กุ้ยกลอกตาไปมาพลางแกว่งคันเบ็ดในมือ เผยสีหน้าเจ้าเล่ห์ออกมา
"ฉันกำลังจะไปตกปลาพอดี เดี๋ยวพอตกได้จะขายให้เธอ สดกว่าที่ตลาดสดตั้งเยอะ"
ลู่เฉินแคะหู ยิ้มกวนๆ แล้วพูดว่า
"ลุงใจกว้างขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย? จะให้ปลาผมฟรีๆ เหรอ?"
เหยียนปู้กุ้ยได้ยินคำพูดของลู่เฉินก็หน้าเปลี่ยนสีทันที "เงินเดือนแกสูงกว่าฉัน ตัวคนเดียวอิ่มคนเดียวทั้งบ้านก็ไม่อด ยังจะมาเอาเปรียบฉันอีกเหรอ?