กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 7 ดูตัวที่ร้านอาหารรัฐบาล
อี้จงไห่หลังค่อมลงเล็กน้อย ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วหันหลังเดินจากไป
คนอื่นๆ ตาโตอ้าปากค้าง แค่นี้เนี่ยนะ?
สรุปว่าที่พวกเขายอมชดใช้ทั้งเสบียง ผัก หรือแม้กระทั่งเงินทองเพราะความงี่เง่าอาละวาดของเจี่ยจางซื่อในอดีตนั่นเป็นเรื่องตลกทั้งเพงั้นสิ?
สายตาที่มองไปยังลู่เฉินเปลี่ยนจากหวาดกลัวกลายเป็นอิจฉา ส่วนความรู้สึกที่มีต่อเจี่ยจางซื่อก็ยิ่งรังเกียจเดียดฉันท์มากขึ้นไปอีก
เจี่ยจางซื่อเผ่นหนีอย่างไม่เป็นท่า ก่อนจะวิ่งตามอี้จงไห่ทันแล้วบ่นอุบอย่างอดไม่ได้
"คุณจะเดินหนีไปแบบนี้เลยเหรอ?"
"แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ? เธอมีปัญญาทำอะไรเขาได้งั้นเหรอ?"
เหมือนจะไม่มีจริงๆ ตีก็สู้ไม่ได้ เถียงก็ไม่ชนะ เจี่ยจางซื่อฮึดฮัดส่งเสียงหึในลำคอ พลางคิดในใจว่าอย่างมากก็แค่รอให้ลู่เฉินไปทำงานไม่อยู่บ้าน แล้วค่อยแอบเข้าไป "หยิบ" ของก็สิ้นเรื่อง
พอลับหลังผู้คน ลู่เฉินก็นั่งดูทีวีไปพลางกินไก่ตุ๋นเห็ดไปพลาง